Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

14e etappe

Vorden-Doetinchem 26 km
Vrijdag 2 Juni 2000

Vandaag de 1e etappe uit het Pieterpadboekje deel 2. We wijn dus qua etappes en afstand de helft gepasseerd. Toen we in september vorig jaar begonnen was de opzet om ongeveer 1 etappe per maand te lopen.  En dat is nu 9 maanden geleden. We zitten dus op een gemiddelde van rond de 1½ etappe per maand. We constateren wel, dat het lopen met enige regelmaat moet gebeuren. Je hebt dan het gevoel dat je inderdaad het Pieterpad als langeafstandspad loopt. Vandaag moeten we 26 kilometer plus zo’n 3 kilometer lopen. In Doetinchem bezoeken we kennissen van Wim, die in maart daarheen zijn verhuisd. Maar deze mensen wonen wel 3 kilometer van de route. We hadden vooraf afgesproken, dat ze ons terug naar het startpunt in Vorden zouden brengen. We merken ook dat de afstanden naar het startpunt steeds langer worden. Nog even en we zullen er een overnachting aan vast moeten knoppen. Waarschijnlijk als we de grote rivieren overgestoken zijn. Maar dat zien we dan wel weer. We zitten er niet echt mee.

De vooruitzichten voor het weer van vandaag zijn prima. Vandaag voor het eerst tijdens het Pieterpad in de korte broek. Ook weer een belevenis. Het is lekker fris en er heerst een volstrekte rust als Wim rond 6.15 uur Hedzer thuis ophaalt. Via Zwolle en Zutphen rijden we naar de parkeerplaats naast station Vorden.

Als we rond 8.25 uur uitstappen nemen we eerst een bakje koffie. We zijn immers al een paar uurtjes op pad. Het is even over halfnegen als we op weg gaan. De korte broek is heerlijk, maar een trui is nog wel nodig. We lopen eerst richting kasteel Vorden. Een monument in de geschiedenis van het Pieterpad. Werd niet hier officieel het Pieterpad ‘geopend’ door toenmalige minister Winsemius? Het prachtige kasteeltje ligt in een oase van rust, ruimte en natuur even buiten Vorden. Voor het kasteeltje duiken we een kronkelend boslaantje in. Een oude houten wegwijzer bevestigt dat we de goede richting op gaan. Via kronkelpaadjes, bruggetjes en brede beukenlanen arriveren we bij een prachtige boerderij genaamd “Het Waarle”.  Pony’s, een paard en enkele koeien kijken ons verbaasd aan. Niet begrijpend wat twee wandelaars in deze afgelegen streek zoeken. Het paard is kennelijk in ons geïnteresseerd, want hij begeleid ons zolang zijn omrastering dit toestaat. Een meter of tweehonderd dus. Dan zeggen we elkaar gedag. zij gaat verder met grazen en wij verder met wandelen.  

Na wat plattelandweggetjes betreden we opnieuw een bosgebied. Het blijkt Landgoed “Het Zelle” te zijn. Een lange laan voert ons linea recta naar huize ’t Zelle. Hier ontmoeten we ook twee andere Pieterpadwandelaars. Een man en vrouw. Het bankje wat wij op het oog hadden pikken zij in. Nou….dan verderop maar koffie drinken. We lopen stevig door. De truien zijn inmiddels uit, want de temperatuur is inmiddels opgelopen tot een graad of 22.  Via buurschap Varssel - met een heuse vijfsprong -stappen we het landgoed uit. Voor ons in de verte een hoop kindergeschreeuw. “Dat moet kampeerboerderij Haverkamp zijn !” roept Hedzer terwijl hij het boekje bestudeert. Even later geeft een bord zijn gelijk aan.  Terwijl we de kampeerboerderij met heel veel drukke mensen naderen, horen we boven het lawaai uit vogelgepiep. Na enig zoeken ontdekken we een afgebroken ijzeren paal voor een verkeersbord in de berm. Na observatie zien we dat in de holle buis een koolmeesnest aanwezig is. Pa en ma vliegen af en aan met voedsel voor hun kroost. Een wonderlijk gezicht op deze wonderlijke plek. Overleven en flexibiliteit hebben pa en ma koolmees kennelijk naar deze plek gedreven.  Na een ruime kilometer stappen we bosgebied “Het Zand” binnen. Vandaag dus een heel afwisselende tocht met plattelandweggetjes, zandpaden met boomwallen en bosgebieden. Nu wordt ons gehoor geprikkeld door een andere groep mensen die veel volume in het bos produceren. Bij de achteringang van camping Het Zonnetje blijkt een familie druk bezig te zijn met allerlei bosspelletjes. Uit het geschreeuw en de opgewondenheid blijkt dat ieder zo z’n favoriet(e) heeft. Aandacht vragen en aandacht krijgen blijkt als een rode draad door het spel te lopen. We gaan lekker op een bankje in de buurt zitten om koffie te drinken en wat te eten. Het is inmiddels rond 12.00 uur en de zon staat hoog aan de hemel. Het zal een graad of 25 zijn.

Het bankje blijkt een belangrijk punt te zijn voor andere wandelaars, want velen komen bij ons zitten, terwijl anderen besluiten na het zien van de ‘volle’ bank om door te lopen. Het stel wat eerder een bankje voor onze neus wegkaapte zijn we nu te snel af. Een vriendelijke herkenningsgroet ontvangen we van ze waarna ook zij doorlopen. Hedzer neemt op dat moment even een foto. We hebben even heerlijk een half uurtje gezeten. Genietend van drank en voedsel en verbaasd over de energie die het kennelijke familiefeest nog steeds bij de deelnemers oproept. Zou dit de hele dag zo doorgaan? We zullen het niet weten, want we willen weer verder. Op naar Zelhem.

Als we wat verder gelopen zijn wordt voor de tweede maal vandaag door ons opvallend vogelgekwetter waargenomen. Na enig zoeken ontdekken we een mooi rond uitgehakt nest in een boom naast het bospad. Hedzer die veel van vogels weet roept: “Een spechtennest. Kan niet missen!” Uit het nest een hoop kabaal. Hebben ze ruzie of proberen ze ons weg te jagen. Na een kleine tien minuten wachten wordt het geduld van Hedzer beloond. Een nieuwsgierige specht komt naar buiten om even te kijken of we al weg zijn. Voor Hedzer het moment om deze verschijning gauw op foto te zetten. Wim is ook in zijn nopjes, want hij had nog niet eerder een specht in levende lijve gezien. We stappen Zelhem binnen en duidelijk is te zien dat dit dorp oranje gezind is. We worden er even aan herinnerd dat de Europese kampioenschappen voetbal bezig zijn en het Nederlandse elftal nog in de race is. Allemaal oranje vlaggen en versieringen. Restaurant “het Witte Paard” is omgedoopt in “Het Oranje paard”. Het gehele gebouw is oranje van kleur. Een prachtig gezicht overigens. Als we Zelhem weer verlaten is het inmiddels toch wel behoorlijk benauwd geworden. Maar we moeten nog even volhouden. In de verte zien we de toren en bebouwing van ons eindpunt Doetinchem.

Via landelijke en glooiende paadjes en wegen naderen we Doetinchem. Veel wandelaars en met name fietsers delen onze route. We zijn niet de enigen die het hier mooi vinden.

We moeten een flink eind door Doetinchem lopen. Niet het mooiste deel van de route. Hier tussen de huizen is er praktisch geen wind, waardoor het warm en benauwd aanvoelt. Uiteindelijk zien we voor ons de molen. Hier is tevens het VVV-kantoor gevestigd. Een prachtige locatie overigens. Het van alle kanten voorbij razende verkeer is een minpuntje. Maar ook Doetinchem gaat mee in de vaart der volken. En alles heeft zo z’n prijs. Wim koopt nog gauw even een aanzichtkaart voor thuis en een routekaart van de omgeving ten zuiden van Doetinchem. Wel makkelijk voor de komende etappes van het Pieterpad.

Nog een kleine 3 kilometer en dan zijn we bij de familie Talsma. We voelen inmiddels wel de nodige kilometers in onze benen. Het is inmiddels 15.30 uur en we besluiten in de woonwijk De Huet nog even te rusten en de proviand op te maken. Tegenover onze rustplaats zien we een groot kantoor. Op het dak een bord met de naam “Elsevier”.

“Daar werkt Simon Talsma en daarom zijn ze hierheen verhuisd!” zegt Wim.  Rond 16.00 uur staan we voor de deur van de familie Talsma aan de Gerstdreef. We worden hartelijk ontvangen door vrouw Hendrikje en dochter Rianne. Na een kleine rondleiding in hun nieuwe huis krijgen we van alles voorgeschoteld. Aan hartelijkheid ontbreekt het hun niet. Even later verschijnt ook Simon. Ook voor hem is het weekend begonnen.

Om 17.00 uur stappen we met de familie Talsma in hun auto. Zij moeten toch richting Friesland en ze zullen ons even naar de auto brengen die bij station Vorden staat. Lekker makkelijk vandaag dus.  Na vriendelijk bedankjes over en weer gaan de Talsma-atjes verder richting Friesland en zoeken wij onze auto weer op. Het was weer een prachtige dag. Een hoop gezien en meegemaakt. Maar eerlijk is eerlijk…… het koolmeesnestje en de spechtenfamilie waren de hoogtepunten van deze dag. Als ze het thuis maar willen geloven………..!

Naar volgende etappe: Doetinchem-Hoch Elten


 

fotoshow